html/mektup.html at main · emrehalac/html · GitHub

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
<!DOCTYPE html>
<html lang="en">
<head>
    <meta charset="UTF-8">
    <meta name="viewport" content="width=device-width, initial-scale=1.0">
    <title>Savcıma Son Mektup</title>
    <style>
        body {
            font-family: Arial, sans-serif;
            margin: 0;
            padding: 20px;
            background-color: #f3e7fe; /* Subtle purple background */
            display: flex;
            justify-content: center;
            align-items: center;
            min-height: 100vh;
        }

        #letter {
            width: 50%;
            background-color: #fff;
            padding: 20px;
            border-radius: 8px;
            box-shadow: 0 0 10px rgba(0, 0, 0, 0.1);
        }

        h1 {
            text-align: center;
            color: #333;
        }

        p {
            line-height: 1.6;
            color: #666;
        }

        #message {
            display: none;
            text-align: center;
            margin-top: 20px;
            padding: 10px;
            background-color: #e6f7ff;
            border: 1px solid #99ccff;
            border-radius: 5px;
        }
    </style>
</head>
<body>
    <div id="letter">
        <h1>Cumhuriyetin ve Geleceğin En Vicdanlı Hukukçusuna, Hayatımın İlk ve Son Savcısına,</h1>
        <p> Sürprizlerden pek de haz etmeyen sen sayın savcıma son bir sürpriz yapmak, sözün uçtuğu ve beynin unuttuğu zamanlarda ihtiyaç duyulan her an dönüp bakabileceğin  ve
            baş döndüren gülümsemeni ortaya çıkarabilecek silinmez bir hatıra bırakmak istedim. Çünkü bence hatıralar yaşattıkça değerlenir ve önem taşırlar.
         </p>
        <p>  Hayatının belki de en unutulmaz macerasının ilk gününden, köy diye geldiğin Gyor'e 5  ayın sonunda ağlayarak veda ettiğin en son dakikasına, evinden havalimanına doğru gergin ve
            endişe dolu yolculuk öncesi beni arayıp rahatladığın andan tekrar Türk topraklarına adım atıp kendi hattını açtığında okuduğun o Hoş Geldin mesajına, yanlış duraklarda inip kaybolduğun ıssız yerlerden
            avrupa'nın en ucuna, bir gün seninle ayak basmayı hayal ettiğim topraklara, asla anlamadığın için sinirlendiğin Macar derslerinden seni herkes içinde tebrik ederek onurlandıran hocanla vedalaştığın güne,
            ağlamak istediğin tüm anlardan seni biraz da olsa güldürebilmenin yaşattığı mutluluk dolu anlar ve aramızdaki 2000 kilometreye rağmen her gece yaptığımız dedikodu seanslarına,
            okulunun nasıl biteceğine endişe ettiğimiz günlerden, mesleğini ciddi olarak icra edip salak arkadaşımı gerçekten beladan kurtardığın ve tüm mahallenin saygısını kazandığın o günlere,
            hayatımda Melisa'nın kuzeni ve erasmus yapan acemi kız olarak başladığın anlardan siyah beyaz ve orta şeritte sabit ritimde devam eden hayatımın rengi olduğun ve
            hayattaki en güçlü ve yalnız olmadığımı hissettiğim anlara,
            hayatına kuzeninin bıdı bıdı konuşan geveze ve birazcık bilgili erkeği olarak başladığım dönemlerden, bankan, danışmanın, erasmus buddyn, yol arkadaşın ve hatta
            telefonuna göre Her Bişi Emrecin olmanın en büyük gururu yaşattığı ve hatta bana değer verip belki de hayatındaki erkek olacağımı söyleten, 2026'da
            evlenme ve annemle kahve içme hayalleri kurduran  dönemlere kadar her anında sana eşlik eden, seni ilk ciddi ve kendine çok şey katacağın virajında kısıtlamak ve
             zincirlemek(sadece mata binerken hala zincirlemem gerekiyor) yerine kanat takıp uçmanda yardımcı olabildiğim için çok mutlu ve şanslı hissediyorum.
             Bana bu anları yaşattığın için sonsuz kez teşekkür edebilirim sanırım.

        </p>
        <p>
            Birlikte geçirdiğimiz 1 seneyi geçik, aramızdaki mesafelere rağmen neredeyse sabahımızın birlikte doğup gecemizin birlikte battığı 6 ayı aşkın süre içerisinde
            her şeyden önce  geriye baktığımda sadece güzel şeyleri hatırlayıp huzurlu hissediyorum.
            Belki sana çok doğal, çok temiz ve pozitif gelen enerjimin yansımasından ötürü bu kadar şanslı olduğumu düşünüyorum, bilemiyorum.
            Yaşadığımız zor, kimi zaman mantıksız, bir ihtimal hayatımızın geri kalanında verdiğimiz her kararda kafamızda bir acaba bırakmaya vesile olacak,
            daha ötesinde de belki de pişman edecek anlardan bahsetmenin şu noktada çok bir şey ifade edeceğini düşünmediğim için bu güzel hatıranın bizi sadece gülümsetmesini istiyorum.
            Bizi diyeceğim çünkü ne zaman bunalsam, hayatın bir amacının olmadığın düşünsem seni ve hatıralarımızı hatırlayıp gülümseyecek bir parça mutluluk kırıntısı bulacağım.

        </p>
        <p>
            Aklıma her geldiğinde veya moralim her bozulduğunda benim başarımı duymayı bekleyen ve hatta sevinerek birinci çoğul kişi konuşan ve "Balım" sıfatıyla içimi titreten halini hatırlayarak güç topluyorum.
            Sen de öyle ol olur mu? Senin de eğer aklına bir gün aylar, yıllar sonra düşersem o anlarda beni güzel hatırla ve sesli bir şekilde "Aptal Çocuk" diyerek gül. Gül ki  birkaç saniyeliğine güzelleşsin hayat.
        </p>
        <p>
            Seni anlatmaya ne sayfalar, ne siteler yeter ama bu ufacık alana sadece 1 yıl süren bu kısa ama yoğun hikayemizin minicik bir kısmını yazarak ölümsüzleştirmek istedim.
            İçinden bunu okurken ben gerçekten bunu hak ediyor muyum dediğini duyar gibiyim. Dürüst olmak gerekirse Ben de kendime çok sordum, hiç cevaplayamadım.

        </p>

        <p>
           <strong>
            Sonra fark ettim ki sen benim aklımda yıllarca kurduğum birbirinden farklı rengarenk hayallerin tek ortak noktası, hayatımın en zor anlarından sonra
            açan gök kuşağısın.
           </strong>
           Hem de  büyük ihtimal şuan gözlerini dolduran bu satırları yazdığım projemin, yazılım hayatımın ilk tam ve yayınlayacağım proje olacak olması ve bunun konusuna da
           anca sen layık olabilirdin.
        </p>
        <p>Bir dönem hayatının Her Bir Şeyi, bir tek senin Mavişin <br>Emre</p>
        <button onclick="showMessage()">Bitti mi ağlaman?</button>
        <div id="message">Seni çok seviyorum savcım. Asla susmayan çenem kadar çok...</div>
    </div>

    <script>
        function showMessage() {
            var messageDiv = document.getElementById('message');
            messageDiv.style.display = 'block';
        }
    </script>
</body>
</html>